Θέλω σήμερα να σου πω μια πραγματική ιστορία.
Όχι για αποτελέσματα.
Αλλά για ανακούφιση.

Πριν λίγο καιρό, μια φιλόλογος μού έστειλε μήνυμα.
Δεν με ρώτησε τι βιβλίο να αγοράσει.
Μου έγραψε απλώς:

«Νιώθω ότι κουράζομαι περισσότερο στην προετοιμασία απ’ ό,τι μέσα στην τάξη.»

Ετοίμαζε μάθημα ώρες.
Σημειώσεις παντού.
Θεωρία από διαφορετικά βοηθήματα.
Και κάθε φορά, το ίδιο άγχος:
πώς θα το κάνω κατανοητό;

Ξεκίνησε να χρησιμοποιεί ένα από τα βιβλία μου
όχι γιατί πίστευε ότι θα της “λύσει τα πάντα”,
αλλά γιατί ήθελε μια βάση.

Μου είπε ότι το πρώτο πράγμα που ένιωσε
ήταν ενθουσιασμός και ηρεμία πριν μπει να διδάξει.

Άνοιγε την ενότητα
και ήξερε τι θα πει.
Πού θα σταθεί.
Τι μπορεί να αφήσει για αργότερα.

Δεν άλλαξε τον τρόπο που διδάσκει.
Τον στήριξε.

Και κάτι ακόμα που μου έγραψε,
και το κουβαλάω:

«Για πρώτη φορά ένιωσα ότι το υλικό δουλεύει μαζί μου, όχι απέναντί μου.»

Αυτός ήταν πάντα ο στόχος.
Όχι να φτιάξω “τέλειο” βιβλίο.
Αλλά ένα εργαλείο που να στέκεται δίπλα στον φιλόλογο
την ώρα που κάνει τη δουλειά του.

Αν διαβάζοντας αυτή την ιστορία
σκέφτηκες έστω για μια στιγμή
«κάπως έτσι νιώθω κι εγώ»,
τότε ίσως τα βιβλία μου
να μπορούν να σου προσφέρουν αυτό που προσέφεραν και σε εκείνη:
λίγη περισσότερη σιγουριά μέσα στην τάξη.

Μπορείς να τα δεις εδώ, με την ησυχία σου:

philo-logia.gr

Και αν δεν είναι η στιγμή,
είναι εντάξει.
Το σωστό εργαλείο βρίσκει τον δρόμο του
όταν ο άνθρωπος είναι έτοιμος.

Σε ευχαριστώ που διάβασες αυτή την ιστορία και
σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.

Κατερίνα ή αλλιώς,
η philo_logia 🤍